12 Nisan 2011 Salı


Fa Diez

Kıyamet günü geldi çattı. İsrafil, borusunu eline aldı. Lakin onca yıldır beklemekten boru paslanmıştı. Üflemeye çalıştı İsrafil ama ses seda yoktu. Tanrıya yakardı, ondan da ses çıkmadı. Belki de kulakları tıkanmıştı İsrafil’in. Yoksa sağır mı olmuştu? Tekrar eline aldı borusunu, var gücüyle üfledi yanakları şişkin. Ama ne ses vardı ne de hareket.

Derken Neyzen Tevfik çıkageldi. Aldı eline İsrafil’in borusunu. Sarhoştu ama aklı yerindeydi üstadın. O üfledi. İsrafil dinledi. Tüm dünya inledi. Doğanın iniltisiydi bu. Fa diezdi. Bülbüllerin konçertosu eşlik etti Neyzen’in borusuna. Çağlayanlar gürledi. Ağaçların hışırtısı. Yağmur’un sesi.

Güneşin batışı ve aydınlığın hakimiyeti.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder